زلیلایی شنیدم یا علی گفت به مجنونی رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز میکرد به گوش غنچه آندم یا علی گفت

خمیر خاک آدم چون سرشته چو بر میخاست آدم یا علی گفت

مسیحا هم دم از اعجاز میزد زبس بیچاره مریم یا علی گفت

مگر خیبر زجایش کنده میشد یقین آنجا علی هم یا علی گفت

علی را ضربتی کاری نمیشد گمانم ابن ملجم یا علی گفت

دلا باید که هردم یا علی گفت نه هر دم بل دمادم یا علی گفت

که در روز ازل قالوبلا را هر آنچه بود عالم یا علی گفت

محمد در شب معراج بشنید ندایی آمد آنهم یا علی گفت

پیمبر در عروج از آسمانها بقصد قرب اعظم یا علی گفت

به هنگام فرو رفتن به طوفان نبی الله اکرم یا علی گفت

به هنگام فکندن داخل نار خلیل الله اعظم یا علی گفت

عصا در دست موسی اژدها شد کلیم آنجا مسلم یا علی گفت

کجا مرده به آدم زنده میشد یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

علی در خم به دوش آن پیمبر قدم بنهاد و آندم یا علی گفت 

 

بازهم هدیه به معصومه ی گلم

به نام دل به نام شاهد و می
به نام تارو تنبور و دف و نی
به نام عاشـقان لا ابـالی
به نام هم نشينان خيالی
به نام دستهای جام بردار
به نام عاشقان رفته بر دار
به نام مجلس بزم شبانه
به نام سرور اين آشيانه
خوشا جامی که مولا در کفم داد
به دستی نی.به ديگر او دفم داد
خوشا آندم که از او می نويسم
ز رقص و ذکر ياهو می نويسم
صدايم کن که تا از او بخوانم
که من هم درد غربت را بدانم
خوشا با نام مولا باده خوردن
چو درويشان عاشق دل سپردن
به حق باده نوشان می حلال است
که مستی افتخاری بی زوال است
به دور اولم ساقی ولی بود
ولی ديدم که ذکر او علی بود

تقدیم به معصومه گلم

از علـــــی آمـوختــــم دریـــــا دلـــــــی

روز و شـب گویــد دل من یـا علـــــــی

هـرکــه بـا نــام علـــــی شـد آشنــــــــــا

بی گمـــان او مـی رود راه خـــــــــــدا

می شــود از خویشتــن آخـر جــــــــــدا

ســر نهــــد بر آســتــــان کبــریـــــــــــا

از طلسـم (مـن) رهـانـد جان خـــــــویش

(ما ) شـود بینـد رخ جانـان خــــــــویش

در نــــوردد انفــــــس و آفـــــــــــاق دل

عــاقـبـــت آرد بــه جـا مـیثـــــــــاق دل

ای دل مـــن ای دل مـــن ای دلـــــــــم

تو مگــر عاقــل شدی من غـافلـــــــــم

بعد از این تو در حقیقـت زنــــــــده ای

چــون که از نــــــور خــدا آکنــــده ای

در تــو جـــــاری نــور اســــــرار ازل

در تـــــو پنهــان معنی صــــــدها غزل

تو بــه من آموختـــی لــب وا کنـــــــــم

خویش را در خویش خود رسوا کنــــم

در وصال اصل خود پویـــا شــــــــــوم

حجره حجره کو به کو جویا شــــــــوم

عقل گیج و گنگ را گویـــــــــا کنـــــم

هجرتــی در خویش تا پیـــــــــدا کنـــــم

هفت وادی درون را طـــــــــی کنـــــم

مسکن سیمرغ حق راپــــــــــی کنـــــم

یافتــــــم آخــر تــو را ای مــــــرغ دل

در درون خـــود ولــی باشم خجـــــــل

من تــو را دیوانــــه می پنداشتـــــــــم

بـــا خـــودم بیگانــه می پنداشتـــــــــم

دور بــودی از رگ و از ریشـــــه ام

دورتــــــــر از حجــره اندیشـــــــه ام

در نظــر تالابی از خون بـــــــوده ای

تو به چاه سینه مدفـــــون بــــــوده ای

وای من ای وای من ای وای مـــــــن

این تو بودی می نشستی جای مــــــن

این تو بودی کز سر خرم دلـــــــــــی

جای من آواز دادی یا علــــــــــــــــی

ای دل ای سیمــرغ اســـــرار نهـــــــان

بعد از این ما را فراســـویت بخـــــوان

چون که تو گویــای اســـــرار حقـــــی

تــــو همــــان پزواک نـــور مطلقـــــی

درس حق را بعــــد از این استــــاد تو

اولیــــــن و آخـــریـــــن استــــــــاد تو

ما همـــه شاگـــرد و تـــو استـــــاد ما

از الــف تـــا یـــا بـــرس فریِــــــاد ما

حجـــره دار مکتـــب توحیـــد شــــــــو

باطلوع نور خود خورشیـــد شـــــــــو

شعر از : تیمور گورگین